Pusuda Yalnızlık

karacadağ 
yamaçlarında kardelen çiçekleri 
her bahar umuda rengini verir 
ve her bahar 
dicle;de ak köpüklere üşüşür papatyalar 
siverek düzü 
hayata vurgun yürekli yiğitleri 
ve sabahın eteklerinde ter taneleriyle 
memleketimdir benim
orada 
tüfekler yağlanır kerpiç damlarda 
türkü kaçak 
tütün kaçak 
kaçak çay buğulanır şavkı vurur mağlara 
ve korku ve umut ve can pusuda 
pusuda yalnızlık 
karacadağ, 
önü diyarbekir'dir 
ben hüznü avuçlarken ora mahpuslarında 
bulutlarla yalpalayan rüzgarları resmedip 
bakıp bakıp iç çekerdim doruklarına 
karacadağ, 
patikalarında ceylan ölüleri 
ve bakır renkli göğüslerimizde görkemli güneşiyle 
sabıra tutunan sevdaların gönüllü erleriydik 
ve yollarımızda ayaklarımıza batıp çıkan devedikenleri 
özlemler biraz uzak biraz diri 
bekleyişlerde alçalıp yükselirken köpük köpük yalnızlık