Neyi  Anlatıyorum ben Bir Ozan Çırağı Bile Olamazken

ışıdı 
öfkemde dolandı gün allı-mor 
neydi az önce 
o zifiri karanlık 
ağarmadan ortalık 
selam civan dost 
bozkır mı uyanan 
güne dönmüş çorak toprak 
seslerle hele yokla kendini 
bahçesi olurmuş acılar ülkesinin 
tomurcuksuz, çiçeksiz 
çocukları oyuncaksız, şekersiz 
önceleri böyle değildi insan 
bir alageyik seker ormanda 
mağrur, atik 
acılar yürür insanlarla yollarda 
insan, 
ilkyaza vuran 
öfkeye gül sunan 
doğruya dost, eğriye düşman 
sevda olmalı 
karanın karanlığında 
pusatsız 
sevda olmalı 
bir uçtan bir uca ağlamaksız 
ve haber haber olmalı 
ölümün sesi toktur 
çocuklar duymamalı 
bak civan dost 
mevzilenmiş acı 
bilenir toprağın avuçlarında 
birşeyler demelisin artık 
neyi anlatır duvaklı güzellikler 
neyi anlatıyorum ben 
bir ozan çırağı bile olamazken