Soneler

XXIV
Durup geçmişe baktım hüzünle bugün;
Bir otele iner gibi kendime indim.
Kunt acılarla incinmiş ve ölgün,
Sağnaklardan geçtim de sonunda dindim.
YIllardır unutulmuş suskun varlığı,
Kanepenin altından bir cam bilye
Ve bir ilk öpüşün gizemli sıcaklığı,
Seslendiler derinden bizi de an diye.
Nedir ki zaten gecmiş dediğimiz,
İçinde közler bulunan külden başka;
Zaman zaman ürperip eselendiğimiz,
Gereksinim duydukça sevgiye ve aşka.
                Geçerek dününün puslu kapısından,
                Geçmişle kurtulur insan dagdagasından.