Bizim Adamın öyküsü

Tanıdığım yüzler tazeleyemiyor bedenimi 
halbuki tamda tersi olmalıydı sarsmadan
bildiğim bir gerçeğin yansıması o solgun ürkeklikte 
kendisini hiç de bulamayan korkak ve kesik 
ayrılmaların sonuçsuz eksikliğinde sevişmesiz anlarım


Öyle söylemeliyim ki tadına varmalı aşk orucundakiler
aşkın sonu ölümdür beklenen ve bilinen 
yolculuklara çıkartmalı sevginin bahar olmadığı coğrafyalara 
kesin bir iç çekişi süslemeden uzaklaşmalı 
nereye gittiğini bilerek nedensiz solumalı yeni yaşamı 


Bir yaşamın sonuna geldik istemeden 
acı öyle hızlı kapatıyor ki yaralarımı
yenisini açmak hırsını daha da körüklüyor bedenim
ama bu da dokunulunca titreyen bir ten 
kendini taşıyamaz bir kere ağlamadan 


Gözyaşıyla tuz basar yaralarına tazelensin diye 
çünkü istiyor tazelenmek kendi kendine
bir sürüngen gibi yatağında hareketsiz 
işte ! ölüm geldi ve buldu bizim adamı odasında