Düğün ve Kar

Sıcak aydınlık bir düğün kederi 
yoğun kara, ıssız geceyle uyuştu 
bizi kapıdan geçirmişlerdi 
küçük kız, genç kadın yalnız 
herkes içerde kaldı 
sokak boyunca ikimiz 

benim göğsümde kar, senin dizlerinde 
beyaz tiftikten atkınla öyle 
yürüdük herkes orda kaldı 
üveydiler mi ya da ış günü 
keyiflere, sıcak odalara bağlı 

kar yükseliyordu ayaklarımız 
ince bedenimize ağır 
donuyorduk 
yokuş boyunca usul 
kanatlı kapının önünde durunca 
sarıldık, ağladık 

öyle dingin öyle yumuşak 
ince ipekten 
gülümser hüzünlü 
çılgın çekingen 
en uzak uçları birleştirerek 
öyle de onurlu durmak 

ölüm seninle benim aramda 
aşılmaz bir duvar ördü 
ertesi karlarda geceleyin 
bir başıma acıyla büyülü 
hasretle dağlanarak 
yürüdüm