Marie A.'yı Anımsama

1. 
Eylülde mavi bir gündü 
Geç bir erik ağacının altında sessiz 
Sardım onu, solgun bir aşktı 
Kollarımda tatlı bir düş 
Ve üstümüzde güzel yaz göğü 
Bir bulut vardı uzakta 
Öylesine beyaz ve öylesine yukarda 
Sonra baktım, sanki hiç yoktu 

2. 
Aylar geçti o günden sonra 
Şöyle ya da böyle sessiz 
Erik ağaçlarının hepsi kesildi 
Sorarsan, aşka ne oldu 
Anımsayamıyorum derim 
Ama bilirim ne düşündüğünü 
Yüzünü unuttum gerçekten 
Tek bildiğim, onu öptüğüm o zaman 

3. 
Öptüğümü de unuturdum 
Olmasaydı o bulut 
Anıyorum hala ve hep anacığım 
Bembeyaz ve uzak 
Erik ağaçları belki yine çiçek açar 
Belki o kadının şimdi yedi çocuğu vardır 
O bulut yalnızca bir dakika göründü 
Başımı kaldırdığımda uçup gitmişti. 


(Çev. Turgay Fişekçi)